-lepas nafas menyampah
Awangan. Putih gebu.
Bulu halus tirus gugur seraya kepak cuba mengapung diri.
Mana entah mata yang kau damba pehilang gusar dalam jiwa.
Sesat tak apa. Jangan hilang daya.
Berkali berulang ulang aku didendangkan kata kata sama. Orang berbeza. Kadang kadang sama.
Persoalannya.
Kenapa aksi dan kata tak seiring rentaknya ?
Kenapa dihambur hanya selepas rasa jadi sesejuk batu bata ?
Kenapa mahu diikat aku sementelah aku sudah tak rasa apa ?
Kenapa sayang ? Kenapa ?